فیبر نوری چیست؟ اینترنت این‌قدر با زندگی روزمره ما قاطی شده که خیلی وقت‌ها حضورش را حس نمی‌کنیم، فقط وقتی قطع می‌شود می‌فهمیم چقدر به آن وابسته‌ایم. از لاگین‌کردن به سامانه‌های سازمانی و کار با سرویس‌های ابری گرفته تا تماس تصویری، مانیتورینگ دوربین‌ها، بازی آنلاین و حتی یک پرداخت ساده بانکی؛ پشت همه این‌ها یک چیز مشترک است: نیاز به ارتباط پایدار، پرسرعت و کم‌تاخیر که زیر بار ترافیک خم نشود و در لحظه‌ای که به آن تکیه کرده‌ایم، کم نیاورد. این‌جاست که فیبر نوری، خرید تجهیزات فیبر نوری و کابل فیبر نوری برای هر مهندس شبکه‌ای حیاتی می‌شود؛ چون کیفیت تصمیم‌های امروز شما، مستقیماً روی تجربه فردای کاربر و کسب‌وکار اثر می‌گذارد. ما در مشهدلن بزرگترین مرکز فروش تجهیزات شبکه و فیبر نوری این مطلب را برای شما آماده کرده‌ایم تا با نگاهی کاربردی و عمیق‌تر به دنیای فیبر نوری، راحت‌تر بتوانید برای طراحی و ارتقای زیرساخت شبکه‌تان تصمیم بگیرید.

خلاصه متن:

 فیبر نوری چیست؟

به نقل از سایت: codico

Fiber Optic ist eine Technologie, die Licht über hoch transparente optische Fasern leitet. Fiber Optics wird in der Kommunikation, Lichttechnik und Medizintechnik für optische Kontrollen und bei Sensoren verwendet. In der Kommunikationstechnik wird Fiber Optic für lange Strecken bei Telefon Netzwerken, CATV, Metropolitan Netzwerk etc. verwendet. In der Gebäudetechnik wird Fiber Optic als Kommunikationsmedium in großen Komplexen wie ein normales Kabel verbaut. Verwendet wird es für Sicherheitestechnik, HVAC, CCTV, LAN oder Telefon.

ترجمه:

فیبر نوری یک فناوری است که نور را از طریق الیاف نوریِ بسیار شفاف هدایت می‌کند. فیبر نوری در ارتباطات، فناوری روشنایی و فناوری پزشکی برای کنترل‌های نوری و انواع سنسورها به کار می‌رود. در فناوری ارتباطات، فیبر نوری برای مسافت‌های طولانی در شبکه‌های تلفن، شبکه‌های تلویزیون کابلی (CATV)، شبکه‌های شهری (Metropolitan Network) و موارد مشابه استفاده می‌شود. در تأسیسات و زیرساخت‌های ساختمانی نیز فیبر نوری به‌عنوان یک بستر ارتباطی، مانند کابل‌های معمولی در مجتمع‌های بزرگ نصب می‌گردد و برای سیستم‌های امنیتی، HVAC، دوربین‌های مداربسته (CCTV)، شبکه‌های LAN و تلفن مورد استفاده قرار می‌گیرد.

فیبر نوری چیست؟ اگر بخواهیم خیلی جمع‌وجور بگوییم، فیبر نوری یک مسیر بسیار نازک شیشه‌ای یا پلاستیکی است که به‌جای سیگنال الکتریکی، پالس‌های نور را برای جابه‌جایی داده حمل می‌کند. همین تغییر ساده از «الکترون» به «نور» باعث شده فیبر نوری بتواند در فاصله‌های طولانی، حجم بسیار زیادی از دیتا را با تأخیر کم و تضعیف ناچیز منتقل کند و تبدیل شود به ستون فقرات اینترنت و شبکه‌های امروزی.

داستان فیبر نوری از دل آزمایشگاه‌های فیزیک و اپتیک شروع شد. ایده هدایت نور داخل یک مسیر شفاف از خیلی سال قبل وجود داشت، اما تا زمانی که لیزرهای پایدار و شیشه‌های کم‌تلفات ساخته نشدند، این ایده برای مخابرات کاربردی نبود. از اواخر دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی، وقتی فیبرهایی ساخته شدند که تضعیفشان به حدی پایین آمد که بشود روی آن‌ها سیگنال مخابراتی حمل کرد، موج اول انقلاب فیبر نوری در لینک‌های مخابرات راه‌دور شکل گرفت. کمی بعد، با ظهور اینترنت و نیاز به جابه‌جایی حجم عظیم دیتا بین شهرها و قاره‌ها، کابل‌های فیبر نوری زمینی و زیر دریایی یکی پس از دیگری نصب شدند و آرام‌آرام جای لینک‌های مسی و رادیویی قدیمی را گرفتند.

برای داشتن شبکه‌ای منظم و ایمن، انتخاب و نصب داکت و ترانک شبکه مناسب اولین گام ضروری است. این تجهیزات از کابل‌های شما به بهترین شکل محافظت می‌کنند.

نتیجه این فرایند را امروز در ساده‌ترین کارهای روزمره می‌بینیم: استریم ویدئوی باکیفیت، بکاپ‌گیری روی سرویس‌های ابری، ویدئوکنفرانس بدون قطعی، گیمینگ آنلاین، مانیتورینگ لحظه‌ای دوربین‌ها، و سرویس‌های SaaS که از چند قاره مختلف سرو می‌شوند. از دید کاربر نهایی شاید فقط «یک اینترنت خوب» باشد، اما پشت صحنه، این شبکه فیبر نوری بین شهری و بین‌المللی است که تحمل این حجم ترافیک را ممکن می‌کند.

اینکه گفته می‌شود حال و آینده شبکه‌ها متعلق به فیبر نوری است صرفاً یک شعار بازاریابی نیست. در عمل، فیبر نوری نسبت به کابل مسی:

• پهنای‌باند بسیار بالاتری ارائه می‌دهد،
• در فواصل طولانی تضعیف به‌مراتب کمتری دارد،
• در برابر نویز و تداخل الکترومغناطیسی تقریباً مصون است،
• و در سطح فیزیکی شنود و دستکاری آن سخت‌تر است.

به همین دلیل هرجا صحبت از لینک حیاتی، بک‌بون، دیتاسنتر، تجمیع ترافیک، FTTH، FTTB یا backhaul موبایل باشد، خرید تجهیزات فیبر نوری انتخاب طبیعی و منطقی یک مهندس شبکه است. حتی نسل‌های جدید شبکه‌های بی‌سیم مثل 5G و بعد از آن هم، برای این‌که واقعاً کار کنند، در پشت صحنه به یک بک‌بون فیبر نوری وابسته هستند؛ رادیو فقط آخرین حلقه زنجیره است.

کیفیت اتصالات فیبر نوری شما به آداپتور فیبر نوری و پچ کورد فیبر نوری استاندارد بستگی دارد.

انواع فیبر نوری

فیبر نوری به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود که هرکدام ویژگی‌ها و کاربردهای خاص خود را دارند.

 فیبر نوری تک حالته (Single-Mode Fiber)

• تعریف: این نوع فیبر نوری دارای یک هسته بسیار باریک (معمولاً حدود 8 تا 10 میکرون) است.
• عملکرد: زیرا تنها یک حالت نور را منتقل می‌کند، از تداخل نور جلوگیری می‌کند و به همین دلیل می‌تواند داده‌ها را با سرعت و دقت بالاتری منتقل کند.
• کاربرد: این نوع فیبر معمولاً برای مسافت‌های طولانی (بیش از 10 کیلومتر) از سرور به شبکه‌های اصلی و در پروژه‌های مخابراتی و تسهیلات بزرگ استفاده می‌شود.

 فیبر نوری چند حالته (Multi-Mode Fiber)

• تعریف: این نوع فیبر دارای هسته‌ای وسیع‌تر (معمولاً 50 یا 62.5 میکرون) است.
• عملکرد: به دلیل توانایی انتقال نور در چندین حالت، دارای محدودیت در فاصله انتقال داده است و به این ترتیب بیشتر برای مسافت‌های کوتاه (تا 2 کیلومتر) مناسب است.
• کاربرد: معمولاً در شبکه‌های محلی و در مراکز داده برای اتصالات داخلی و به عنوان رسانه انتقال درزنی (Backbone) استفاده می‌شود.

خرید تجهیزات فیبر نوری از مشهد لن بهترین انتخاب شماست.

اجزای داخلی فیبر نوری چیست؟

اگر به فیبر نوری فقط به‌عنوان یک “رشته نازک شیشه‌ای” نگاه کنیم، نصف ماجرا را ندیده‌ایم. از دید یک مهندس شبکه، فیبر نوری یک ساختار لایه‌لایه است که هر بخشش روی تضعیف، تحمل کشش، شعاع خمش، نوع نصب و حتی روش تست و فیوژن تأثیر می‌گذارد. شناخت این اجزا کمک می‌کند وقتی کابل انتخاب می‌کنی، فیوژن می‌زنی یا مشکل لینک را عیب‌یابی می‌کنی، دقیقاً بدانی با چه چیزی سروکار داری.

هسته (Core) در فیبر نوری

هسته همان جایی است که تمام دیتای تو به‌صورت پالس‌های نور از داخلش عبور می‌کند. جنس هسته معمولاً شیشه سیلیکا است که با مواد مختلف “دوپ” شده تا ضریب شکست موردنظر به‌دست بیاید.

قطر هسته در فیبر سینگل‌مود معمولاً در حدود ۸–۱۰ میکرون است و در فیبر مالتی‌مود به ۵۰ یا ۶۲.۵ میکرون می‌رسد. همین تفاوت قطر و پروفایل ضریب شکست است که تعیین می‌کند فیبر چند مد نوری را پشتیبانی کند، چه پهنای‌باندی بگیرد و در چه فاصله‌ای کارآیی داشته باشد. برای همین انتخاب نوع هسته (OS2، OM3، OM4 و …) مستقیماً روی طراحی لینک، نوع ماژول SFP و حتی نوع کاربرد (دیتاسنتر، بک‌بون، داخل رک) تأثیر می‌گذارد.

هرگونه آلودگی، خراش یا شکستگی در ناحیه هسته، عملاً یعنی افت شدید سیگنال و گاهی از دست رفتن کامل لینک؛ به همین دلیل در هنگام کانکتور زدن، فیوژن و تمیزکاری، نگاه اصلی‌ات باید روی همین هسته باشد.

روکش (Cladding) در فیبر نوری

دور هسته، روکش یا Cladding قرار دارد؛ لایه‌ای از همان جنس شیشه، اما با ضریب شکست کمی پایین‌تر از هسته. این اختلاف ضریب شکست است که امکان بازتاب کلی داخلی را فراهم می‌کند و باعث می‌شود نور به‌جای خروج، بین مرز هسته و روکش منعکس شود و در طول فیبر حرکت کند.

قطر روکش در فیبرهای استاندارد تقریباً همیشه ۱۲۵ میکرون است (همان 125/250 که روی بسیاری از دیتاشیت‌ها می‌بینی، ۱۲۵ میکرون cladding و ۲۵۰ میکرون با coating). یکنواخت بودن این لایه برای کنترل تضعیف، Dispersion و کیفیت فیوژن بسیار مهم است. هرگونه ناهمگنی یا ضربه جدی می‌تواند باعث Microbend و Macrobend شود که نتیجه‌اش افزایش تضعیف و خطا در لینک است.

پوشش اولیه (Primary Coating) فیبر نوری

روی روکش شیشه‌ای، یک لایه پوشش نرم پلیمری (معمولاً آکریلات) کشیده می‌شود که به آن Primary Coating می‌گویند. این لایه شیشه را از خط و خش، رطوبت و تنش‌های مکانیکی مستقیم محافظت می‌کند و تا حد زیادی جلوی ایجاد Microbend را می‌گیرد.

بدون این پوشش، فیبر در برابر کوچک‌ترین تماس مکانیکی بسیار شکننده بود و در عمل قابل استفاده در محیط واقعی شبکه نبود. Primary Coating معمولاً همان چیزی است که قطر فیبر را به حدود ۲۵۰ میکرون می‌رساند و پایه‌ای برای لایه‌های بعدی مثل بافر و عنصر کششی می‌شود.

برای تقسیم سیگنال در شبکه‌های فیبر نوری می‌توانید از اسپلیتر فیبر نوری استفاده کنید.

بافر (Buffer) در کابل فیبر نوری

بافر را بیشتر در سطح کابل می‌بینیم تا خود فیبر خام. بسته به نوع کابل، بافر می‌تواند به‌صورت:

• Tight-buffered (رشته ۹۰۰ میکرونی که دور فیبر ۲۵۰ میکرونی را گرفته)
• یا Loose-tube (چند فیبر ۲۵۰ میکرونی داخل یک تیوب پلاستیکی پر از ژل یا Dry Core)

پیاده‌سازی شود.

در کابل‌های داخلی (Indoor)، معمولاً با فیبرهای Tight-buffer سروکار داری که کار ترمینیشن، کانکتور زدن و مدیریت داخل رک را ساده‌تر می‌کنند. در کابل‌های بیرونی و راه‌دور، غالباً ساختار Loose-tube به‌کار می‌رود تا فیبر در برابر تغییرات دما، رطوبت و کشش طولی بهتر محافظت شود.

بافر هم از فیبر محافظت می‌کند، هم کار شناسایی و جداسازی رشته‌ها را در زمان نصب و فیوژن برایت راحت‌تر می‌کند.

عنصر کششی / عنصر کشنده (Strength Member)

وقتی کابل فیبر نوری را می‌کشی، نمی‌خواهی این کشش مستقیم به فیبرهای شیشه‌ای وارد شود؛ اینجا نقش عنصر کششی (Strength Member) پررنگ می‌شود.

این بخش معمولاً از نخ‌های آرامید (مثل Kevlar)، میله‌های FRP، یا در بعضی ساختارها از سیم فولادی تشکیل می‌شود. وظیفه‌اش این است که تمام نیروهای کششی و بخشی از فشارهای مکانیکی را بگیرد تا فیبر داخل کابل تحت تنش غیرمجاز قرار نگیرد.

برای تو در کار عملی، Strength Member همان بخشی است که موقع Termination کابل‌های Outdoor و Patch Panel، آن را به گیره‌های مخصوص وصل می‌کنی تا کابل از طرف فیبر “آویزان” نباشد. بی‌توجهی به همین جزئیات در اجرا باعث می‌شود کابل ظاهراً سالم باشد اما در طول زمان، فیبر داخلی به‌خاطر کشش مداوم، افت پیدا کند.

پایه‌ای‌ترین جزء این شبکه، کابل فیبر نوری با کیفیت است که باید با دقت انتخاب شود.

روکش بیرونی / ژاکت (Outer Jacket)

آخرین لایه، همان چیزی است که به چشم می‌بینی: روکش بیرونی یا ژاکت کابل. جنس این لایه بسته به محل نصب و استانداردهای موردنیاز متفاوت است:

• برای محیط‌های داخلی معمولاً PVC یا LSZH (کم‌دود و بدون هالوژن) استفاده می‌شود،
• برای فضای باز، روکش‌های مقاوم در برابر UV و رطوبت،
• و برای دفن مستقیم، ژاکت‌هایی با مقاومت مکانیکی بالاتر و گاهی همراه با آرمور فلزی یا غیرفلزی.

ژاکت علاوه بر حفاظت فیزیکی، معمولاً حامل اطلاعات مهمی مثل نوع فیبر، تعداد کور، نوع بافر، سازنده، استاندارد حریق و گاهی جهت کابل است. رنگ ژاکت هم در بسیاری از استانداردها برای تشخیص سریع نوع فیبر (مثلاً زرد برای سینگل‌مود، نارنجی/آبـی برای مالتی‌مود) استفاده می‌شود، هرچند در پروژه‌های مختلف ممکن است کدنویسی رنگ شخصی‌سازی شده باشد.

برای بهره‌مندی از اینترنت پرسرعت، مشهدلن امکان خرید مودم X6 و خرید مودم Q2 اصلی را فراهم کرده است.

نحوه کار فیبر نوری چگونه است؟

اگر خیلی ساده نگاه کنیم، فیبر نوری کاری می‌کند که «داده‌ای که روی کابل مسی به‌صورت سیگنال الکتریکی جابه‌جا می‌شود، روی یک مسیر شیشه‌ای به‌صورت پالس‌های نور حرکت کند». این یعنی سوئیچ یا روتر تو همان فریم و همان پروتکل را می‌فرستد، اما در لایه فیزیکی، به‌جای ولتاژ روی زوج مسی، با روشن و خاموش شدن یک منبع نور سر و کار داریم.

تبدیل داده به نور در سمت فرستنده

در ابتدای لینک، ماژولی مثل SFP یا SFP+، داده‌ای را که از سوئیچ یا روتر تحویل می‌گیرد، به شکل بیت‌های زمان‌بندی‌شده در می‌آورد. داخل این ماژول یک منبع نوری پرسرعت (لیزر دیودی یا LED خاص) قرار دارد. مدار درایور ماژول، این منبع نور را دقیقاً بر اساس الگوی ۰ و ۱ روشن و خاموش می‌کند یا سطح آن را تغییر می‌دهد؛ نتیجه می‌شود یک جریان پالس نوری با طول موج مشخص، مثلاً ۱۳۱۰ یا ۱۵۵۰ نانومتر. این پالس‌ها از طریق کانکتور، وارد هسته فیبر نوری می‌شوند.

حرکت نور داخل هسته فیبر

از لحظه‌ای که نور وارد فیبر شد، دیگر نقش اصلی را خود ساختار اپتیکی کابل بازی می‌کند. ضریب شکست هسته و روکش به‌گونه‌ای تنظیم شده که نور در مرز این دو لایه مدام به داخل برگردانده می‌شود. این پدیده همان بازتاب داخلی است که باعث می‌شود نور، به‌جای فرار کردن از دیواره، در طول هسته هدایت شود.

در فیبر سینگل‌مود، طراحی فیبر طوری است که عملاً فقط یک مد غالب می‌تواند حرکت کند؛ یعنی مسیر نوری نسبتاً یکنواخت و قابل پیش‌بینی داری، که برای لینک‌های طولانی و ظرفیت بالا ایده‌آل است. در فیبر مالتی‌مود، چند مسیر مختلف برای نور وجود دارد و همین موضوع باعث می‌شود بخشی از محدودیت پهنای‌باند و فاصله در این نوع فیبر به‌وجود بیاید، به‌خصوص وقتی طول لینک زیاد شود یا از نسل‌های قدیمی‌تر مالتی‌مود استفاده شود.

دریافت و بازسازی سیگنال در سمت گیرنده

در انتهای مسیر، ماژول نوری سمت مقابل نقش معکوس را اجرا می‌کند. فوتودیود داخل ماژول، شدت نور رسیده را به جریان الکتریکی تبدیل می‌کند. مدارهای بعدی این تغییرات را تقویت و تمیز می‌کنند و با بازیابی کلاک و دیتا، دوباره همان رشته ۰ و ۱ را به دست می‌آورند.

بعد از این مرحله، بیت‌ها دوباره در قالب فریم‌های اترنت یا ساختارهای لایه بالاتر تحویل سوئیچ یا روتر می‌شوند. از دید لایه ۲ و ۳، لینک فیبر نوری شبیه هر لینک دیگری است؛ تفاوت اصلی فقط در نحوه حمل فیزیکی سیگنال است.

نقش طول موج و مالتی‌پلکس نوری

در طراحی‌های حرفه‌ای‌تر، روی یک فیبر فقط یک «رنگ نور» رد و بدل نمی‌شود. با تکنیک‌هایی مثل WDM و DWDM، چند طول موج مختلف روی همان فیبر حمل می‌کنی؛ انگار روی یک رشته شیشه‌ای، چند خط موازی مجازی داشته باشی. هر طول موج کانال مستقل خودش را دارد و در سمت گیرنده با فیلترهای اپتیکی از بقیه جدا می‌شود. این دقیقاً همان چیزی است که اجازه می‌دهد ظرفیت‌های ده‌ها گیگابیتی و بالاتر را بدون کشیدن فیبر جدید، روی زیرساخت موجود پیاده کنی.

ارتقای کیفی تصاویر در سیستم‌های قدیمی با یک تبدیل VGA به HDMI باکیفیت ممکن می‌شود.

از فیبر نوری در کجا استفاده می‌شود؟

تقریباً هرجایی که بحث «حجم بالای دیتا، فاصله زیاد، پایداری لینک و حساسیت سرویس» مطرح باشد، پای فیبر نوری وسط است. از بک‌بون اپراتورها تا داخل رک دیتاسنتر، فیبر نوری quietly همان‌جایی است که اگر نباشد، همه‌چیز زمین‌گیر می‌شود.

• بک‌بون شبکه اپراتورها و زیرساخت اینترنت شهری و بین‌شهری
• کابل‌های زیر دریایی و ارتباطات بین‌المللی
• دیتاسنترها و شبکه‌های Core / Aggregation
• شبکه‌های FTTH و FTTB (اینترنت فیبر نوری تا خانه و ساختمان)
• لینک‌های بین‌سایتی سازمان‌ها (Site-to-Site / Campus Network)
• سیستم‌های نظارت تصویری و دوربین‌های تحت شبکه (CCTV over Fiber)
• شبکه‌های صنعتی، SCADA و اتوماسیون
• زیرساخت Backhaul موبایل (4G / 5G)
• شبکه‌های آموزشی، دانشگاهی و تحقیقاتی پرظرفیت
• کاربردهای اختصاصی‌تر مانند سنسورهای فیبر نوری، سیستم‌های حفاظتی و تجهیزات پزشکی

مزیت استفاده از فیبر نوری چیست؟

وقتی از دید یک مهندس شبکه به داستان نگاه می‌کنی، انتخاب بین «موبایل»، «سیمی مبتنی بر مس» و «فیبر نوری» فقط بحث سرعت اسمی روی بروشور نیست؛ ترکیبی از سرعت پایدار، تأخیر، پایداری در ساعات شلوغ، نویز، احتمال قطعی و آینده‌پذیری است. تقریباً در همه این شاخص‌ها، فیبر نوری یک سر و گردن بالاتر از گزینه‌های دیگر می‌ایستد؛ به‌همین خاطر است که عملاً Backbone اینترنت دنیا روی فیبر بسته شده و DSL، کابل و حتی 5G بیشتر نقش مکمل دارند تا جایگزین.

مقایسه اینترنت سیمی، اینترنت موبایل و اینترنت فیبر نوری

در جدول زیر به‌صورت خلاصه سه سناریوی رایج را کنار هم گذاشتیم: اینترنت موبایل، اینترنت سیمی مبتنی بر مس (ADSL/VDSL/کواکسیال) و اینترنت فیبر نوری (FTTH/FTTB).

اینترنت موبایل از نظر چابکی و پوشش خیلی جذاب است، اما برای سرویس‌های حساس و لینک‌های حیاتی، نوسان سرعت و تأخیرش همیشه یک علامت سؤال بزرگ است. اینترنت سیمی مبتنی بر مس، برای سال‌ها گزینه اصلی بوده، اما امروز در سقف توان تکنولوژیک خودش کار می‌کند؛ هر چه فاصله بیشتر و شلوغی بالاتر شود، کیفیت سرویس سخت‌تر قابل کنترل است.

فیبر نوری جایی است که تقریباً تمام آن چیزی را که یک مهندس شبکه در لایه فیزیکی می‌خواهد، یک‌جا می‌دهد:

سرعت‌های واقعاً گیگابیتی و اغلب متقارن، تأخیر پایین و پایدار، مصونیت ذاتی در برابر نویز و تداخل، تضعیف کم در مسافت‌های طولانی و مهم‌تر از همه، ظرفیت ارتقای آینده با تعویض صرفاً تجهیزات دو سر لینک، نه کندن و کابل‌کشی مجدد. برای همین است که وقتی حرف از Backbone، دیتاسنتر، لینک بین‌سایتی، FTTH/FTTB و سرویس‌هایی با SLA جدی می‌شود، مهندس‌های شبکه‌ای که کمی جلوتر فکر می‌کنند، فیبر نوری را نقطه شروع طراحی در نظر می‌گیرند، نه گزینه لوکس انتهای لیست.

هزینه فیبر نوری

خرید تجهیزات فیبر نوری چیزی نیست که بشود با یک عدد ثابت جمعش کرد. برای یک مهندس شبکه، «قیمت فیبر» یعنی مجموع تصمیم‌هایی که درباره نوع کابل، مسیر، تجهیزات و سطح سرویس می‌گیرد؛ به همین خاطر دو پروژه با متراژ تقریباً یکسان، می‌توانند خروجی مالی کاملاً متفاوتی داشته باشند.

متراژ و مسیر کابل‌کشی

اولین عامل طبیعی، طول مسیر است؛ هرچه متراژ بالاتر باشد، مصرف کابل، باکس، پیگ‌تیل و زمان اجرای تیم فنی بیشتر می‌شود. اما فقط طول مهم نیست؛ این‌که مسیر مستقیم است یا پر از زاویه، چند طبقه یا چند ساختمان را باید پوشش بدهی و آیا مسیر رزرو (Redundant) هم در طراحی دیده‌ای یا نه، همگی روی هزینه نهایی اثر می‌گذارند.

نوع کابل و شرایط محیطی

این‌که کابل Indoor، Outdoor، آرموردار، Loose-tube، Tight-buffer یا Drop FTTH باشد، مستقیماً روی قیمت تأثیر دارد. کابل‌های مقاوم در برابر UV، رطوبت، حریق یا ضربه، طبیعتاً گران‌تر از کابل‌های ساده هستند، اما در محیط‌های خشن اگر روی کابل اشتباه صرفه‌جویی کنی، بعداً هزینه تعمیر و تعویض چند برابر خودش را نشان می‌دهد.

تعداد کور و ظرفیت آینده

کابلی که ۲ کور دارد با کابلی که ۱۲ یا ۲۴ کور دارد، هم قیمت متری متفاوتی دارد، هم حجم کار ترمینیشن و فیوژن بیشتری می‌طلبد. هر کور اضافه، یعنی ظرفیت توسعه و Redundancy برای آینده؛ ولی طبیعتاً روی هزینه اولیه پروژه می‌نشیند. تصمیم اینکه چقدر برای کور رزرو امروز هزینه کنی، کاملاً استراتژیک است.

تجهیزات پسیو فیبر نوری

ODF، پچ‌پنل، پیگ‌تیل، آداپتور، کاست اسپلیس، پچ‌کورد و… فقط چند تا اسم روی لیست خرید نیستند. کلاس کیفی این تجهیزات روی تضعیف، پایداری کانکتورها و کیفیت فیوژن تأثیر مستقیم دارد. انتخاب تجهیزات پسیو بی‌کیفیت شاید در لحظه ارزان به‌نظر برسد، اما در عمل می‌تواند پای Packet Loss، افت قدرت سیگنال و سروکله‌زدن‌های مداوم با OTDR را وسط بکشد.

تجهیزات اکتیو و نوع سرویس

طرف دیگر ماجرا، تجهیزات اکتیو است: ماژول‌های SFP/SFP+/QSFP، مدیاکانورترها، سوئیچ‌های با پورت فیبر، OLT/ONT در سناریوی FTTH و…

سرعت پورت‌ها، برند، امکانات مانیتورینگ و مدیریت، SLA مورد نیاز و اینکه سرویس خانگی است، تجاری یا سازمانی، همه در عدد نهایی تأثیر دارند. طبیعتاً سرویسی که سرعت متقارن، IP ثابت و پشتیبانی واقعی بدهد، هزینه‌اش با یک سرویس ساده خانگی یکی نیست. خرید تجهیزات فیبر نوری از مشهد لن تجربه بی نظیری را برای شما به ارمغان خواهد آورد.

پیچیدگی اجرا و نیروی انسانی

کابل‌کشی روی کاغذ ساده است، اما در میدان، هزینه اجرا می‌تواند به‌خاطر شرایط زیر بالا و پایین شود:

• دسترسی سخت به رایزر، سقف کاذب، پشت‌بام یا محوطه
• نیاز به حفاری، لوله‌گذاری، داکت‌کشی یا کار در ارتفاع

• تعداد فیوژن‌ها، تست OTDR و پاورمتر مورد نیاز

  پروژه‌ای که در یک ساختمان اداری با مسیرهای آماده انجام می‌شود، با پروژه‌ای که در یک سایت صنعتی پراکنده اجرا می‌شود، از نظر هزینه اجرا قابل مقایسه نیست؛ حتی اگر متراژ مشابه به‌نظر برسد.

برند، کیفیت ساخت و گارانتی

برند کابل و تجهیزات، نوع تست‌هایی که روی محصول انجام شده، کیفیت کانکتور و پولیش، و شرایط گارانتی، همگی بخشی از هزینه و در عین حال بخشی از «ریسک آینده» هستند. گاهی کمی هزینه بیشتر در انتخاب برند و کیفیت، در طول عمر پروژه، جلوی ده‌ها ساعت Down شدن سرویس و چندین بار اعزام تیم پشتیبانی را می‌گیرد.

شرایط بازار و حجم خرید

در نهایت، شرایط بازار، نوسان نرخ ارز، موجودی و حجم خرید (خرده یا پروژه‌ای) هم روی قیمت تمام‌شده تأثیر می‌گذارند. خرید پروژه‌ای و یک‌جا معمولاً امکان قیمت‌گیری منطقی‌تر و هماهنگ‌تر را می‌دهد، در حالی که خریدهای پراکنده و جزئی، هزینه واحد را بالا می‌برند.

در مجموع، خرید تجهیزات فیبر نوری یا هزینه فیبر نوری یعنی مجموع تصمیم‌های فنی که می‌گیری؛ از نوع کابل تا سطح سرویس و کیفیت اجرا. اگر بخواهی این تصمیم‌ها را هم از نظر فنی درست ببندی، هم از نظر مالی بهینه، در مشهدلن به‌عنوان بزرگ‌ترین مرکز خدمات و خرید تجهیزات فیبر نوری در شرق کشور، می‌توانیم از مرحله مشاوره تا راه‌اندازی و رفع عیب کنار پروژه‌ات باشیم.

برای نظارت بیشتر بر محیط خود، می‌توانید بهترین سیستم‌های نظارت تصویری را از مشهد لن خریداری کنید.

خرید تجهیزات فیبر نوری در مشهد

برای خیلی‌ها سؤال اصلی این است که اصلاً خرید تجهیزات فیبر نوری در مشهد به آدرس آن‌ها رسیده یا نه و اگر رسیده، زیرساختشان از چه نوعی است؛ FTTH مستقیم تا واحد، FTTB تا ساختمان، یا هنوز روی زوج‌سیمی و سرویس‌های نسل قبل می‌چرخند. قبل از هر تصمیمی برای خرید مودم، روتر یا ارتقای شبکه داخلی، لازم است وضعیت پوشش را چک کنید تا بدانید واقعاً چه کیفیتی می‌توانید روی این بستر بگیرید.

در قدم بعد باید ببینید واحد شما در کدام دسته قرار می‌گیرد: آپارتمان‌های نوساز که در طرح‌های شهری کابل‌کشی نوری شده‌اند، مجتمع‌های تجاری و اداری که تا اتاق مخابرات ساختمان فیبر دارند، یا خانه‌هایی که فعلاً فقط امکان VDSL/ADSL یا اینترنت بی‌سیم دارند و سرویس فیبر هنوز برایشان به‌صورت مستقیم فعال نشده است. این دسته‌بندی مستقیماً روی نوع سرویس، تجهیزات مورد نیاز و سطح کیفیتی که واقعاً تجربه می‌کنید اثر می‌گذارد.

برای این‌که دقیقاً بفهمید در حال حاضر چه سرویس‌هایی روی آدرس شما قابل ارائه است، بهترین راه این است که وارد سایت اپراتورهای ثابت و مخابرات استانی شوید، در بخش «بررسی پوشش» یا «درخواست فیبر» شماره تلفن ثابت یا آدرس خود را ثبت کنید و نتیجه را ببینید. اگر برای انتخاب سرویس، طراحی یا عیب‌یابی لینک‌های نوری‌تان به یک همراه فنی مطمئن نیاز دارید، تیم مشهدلن به‌عنوان مرجع تخصصی فیبر نوری در مشهد می‌تواند از مرحله بررسی پوشش تا راه‌اندازی و پشتیبانی کنار شما باشد و به شما در امر خرید تجهیزات فیبر نوری کمک کند.

سوالات متداول فیبر نوری

آیا واقعاً ارزش دارد از ADSL/VDSL به اینترنت فیبر نوری مهاجرت کنم؟

اگر فقط وب‌گردی سبک می‌کنی، شاید حیاتی نباشد؛ اما برای گیمینگ، ریموت‌ورک، دورکاری، دوربین، استریم و کار سازمانی، فیبر نوری معمولاً سرعت پایدارتر، تأخیر کمتر و تجربه خیلی قابل‌اعتماد‌تری نسبت به سرویس‌های مسی می‌دهد.

برای استفاده از فیبر نوری حتماً باید مودم و روترم را عوض کنم؟

معمولاً خود سرویس‌دهنده یک ONT یا مودم نوری می‌دهد و از آن به بعد، اگر روترت گیگابیتی و نسبتاً به‌روز باشد، لازم نیست حتماً عوضش کنی. اما اگر روتر قدیمی است و گلوگاه سرعت می‌شود، ارتقای روتر کمک می‌کند واقعاً کیفیت فیبر نوری را حس کنی.

چرا با اینکه فیبر نوری دارم، سرعت اینترنت کمتر از عدد روی طرح است؟

عدد روی طرح معمولاً سرعت روی لینک سرویس‌دهنده تا مودم نوری است؛ سرعتی که روی موبایل می‌گیری تحت‌تأثیر وای‌فای، فاصله، موانع و شلوغی شبکه داخلی است. برای تست واقعی، یک سیستم را با کابل لن گیگابیتی مستقیم به مودم/روتر وصل کن و سرعت را از آنجا اندازه بگیر.